Je krijgt de diagnose borstkanker en je wereld staat stil. “Nu ga ik misschien wel dood,” is het eerste wat door je heen schiet.” En toen…voelde ik een soort kracht opkomen, want ik nam mezelf voor: dát gaat niet gebeuren!”

Het overkwam in 2003 Joyce van der Kruijf, nu 49 jaar en moeder van drie jongens (18, 20 en 21 jaar oud). “Je wereld staat stil. Ik had drie kleine kinderen, de jongste net anderhalf jaar oud, en je weet niet wat je overkomt. Toch stond ik er gelijk positief in. Ik wilde meteen een amputatie,  want een zieke borst moest weg, dat zei mijn gevoel. En maar goed ook, want later bleek de borst vol onrustige cellen te zitten.  Mijn toenmalige man kreeg echter advies van zijn collega’s: “zorg dat ze borstbesparend laat opereren hoor, anders is haar “vrouwelijkheid” weg. Hij grapte dan, “ach ik ben meer een billen man , veel te blij dat ze er nog is!”
Mijn klieren waren schoon, maar omdat ik vrij jong was, kreeg ik voor de zekerheid een chemokuur. Ik was meteen resoluut: geen reconstructie voor mij, geen gesnij meer, geen gedoe. Het is goed zo en ik accepteer mijn lichaam zoals het is. Bijna meteen. Dat bracht zelfs de verpleegkundigen in verwarring en ik ‘moest’ zo ongeveer een “schoudervulling” zoals ik het noemde, mee naar huis nemen. ‘Want stel dat je in een winkel loopt en mensen kijken naar je en zien het,” zeiden ze. “Nou en”, dacht ik “dan zien ze het maar. Dit is de nieuwe Joyce!”

“Er wordt je bijna een complex aangepraat, heel bijzonder”

Voor de operatie gaf mijn zusje mij een blad, de Marie Claire, en daarin stond een artikel van twee dames die ook een borst misten en die een bedrijf hadden opgezet in speciale leuke kleding, topjes, shirts en lingerie. Voor vrouwen die een borst missen en gewoon zonder prothese of iets verder wilde leven. Het klikte meteen en zo liep ik voor hen een modeshow, terwijl mijn chemokrulletjes nog maar net begonnen te groeien. De sfeer, de vibe, de energie en de kracht die met dat gaf, heb ik nooit eerder ervaren! Geweldig! Daarna volgden leuke dingen elkaar op: een groot interview in de Linda, met een foto met ontbloot bovenlijf. De oude Joyce had dat nooit gedaan en nu….moeiteloos. “Kom maar op en laat het maar zien”, dacht ik. Een studente wilde van mij een afstudeeropdracht maken: laten zien hoe je met deze ziekte en de gevolgen om kunt gaan. En ik hoefde echt geen prothese in mijn bh. Het was goed zoals het was! Een fotograaf wilde een boek maken met mannen en vrouwen die borstkanker hebben gehad en wilde vooral de kracht en uitstraling vastleggen. Het is een prachtig boek geworden en de opbrengst gaat naar de KWF. En steeds wilde ik niets op mijn litteken. Ik kon het gewoon niet verdragen, ook omdat het gevoelig bleef. Ik sportte, ging naar de sauna, deed alles, en vond het helemaal goed zo.

“Ineens sta je er alleen voor. En dan….?”

En ineens, 7 jaar later, na een verhuizing naar Drenthe, waar mijn grote droom, een boerderijtje, uitkwam, gingen we scheiden en stond ik er alleen voor. En plotsklaps…werd die ene borst een dingetje. Want stel ik ontmoet iemand? Hoe staat die daar tegenover? Wanneer vertel je zoiets? Het kon me best bezig houden. Op de sportvereniging van de jongens was een man, die ik aardig vond en hem had ik mijn verhaal al verteld, voor ik ook maar dacht aan een relatie met hem. Hij stelde me gerust: “zo erg zijn mannen toch niet?” Kijk, daar had ik wat aan. “Daar gaat het toch niet om”, vond ook mijn zus. Maar onzeker maakte het me wel, en ik ging mijn siliconenprothese in mijn prothese bh dragen.

En toen, ineens, sloeg de vonk met die man over. We zijn nog steeds gelukkig samen, dus eigenlijk was het allemaal zorg om niets! Maar raar he, dat je dan na zoveel jaar daar ineens druk om gaat maken. Terwijl de man in kwestie het alleen maar rot voor mij vindt dat ik die ziekte heb gehad, en het litteken nauwelijks aandacht geeft. Ik ga ook gewoon de sauna in en als mensen kijken voel ik eerder naar hen iets van: “sorry dat ik je ermee confronteer”, maar tegelijkertijd denk ik: ” hey….één op de zeven vrouwen krijgt deze ziekte. Dus wen er maar aan, het hoort bij het leven.”

“Iedereen heeft wel een litteken ergens…de mijne zit op mijn borst”

Dus ja, ik kan wel zeggen dat de ziekte me veel heeft gebracht. Inzicht. Maar ook een oerkracht, die ik anders niet had gehad. Voelde me zo sterk dat ik die beslissing zelf nam, eraf, geen reconstructie. Ik ben wie ik ben. En het gaf me de power om in de Linda te durven staan. Open en bloot.

Het bedrijf van die dames in speciale kleding bestaat niet meer, maar nu is er een nieuw alternatief: de Qups. En hoewel ik me volledig Joyce en vrouw voel met 1 borst, vind ik dit nog wel een alternatief dat ik wil gebruiken. Geen gedoe, niet zwaar en ademend en dit kan mijn litteken wel hebben. Daarbij de mogelijkheid om weer gewone lingerie te kunnen dragen, dat is toch wel leuk! Ik ga hem in die mooie bh naaien, voor die momenten dat ik even symmetrisch wil zijn. En de dag erna? Gewoon weer Joyce met één borst. Eigenlijk mooi dat ik de keuze heb, om te zijn wie ik ben!

“Mooi om de keuze te hebben om te kunnen zijn wie ik ben!”